ถ้าหากท่านไปเที่ยวนครนายก ท่านจะเห็นว่าทางทิศเหนือของนครนายกนั้น มีภูเขาสูงทมึนทึนเป็นกำแพงยักษ์ขวางอยู่เป็นทิวยาว ภูเขานี้มีชื่อเรียกกันว่า เขาใหญ่ บนเขาใหญ่นี้เป็นที่ราบอันกว้างใหญ่ เป็นเนินเล็กเนินน้อย และมีห้วยลำธารน้ำท่าบริบูรณ์อยู่ตลอดทั้งปี เขาใหญ่นี้เป็นต้นน้ำของแม่น้ำลำธารหลายสาย ที่ไหลลงมาทางทิศใต้เป็นน้ำตกสาริกาและนางรอง แม่น้ำใสใหญ่ ใสน้อย ไหลไปลงทางทิศเหนือสายหนึ่งลงแควป่าสัก อีกสายไหลไปลงทางตะวันออกเป็นต้นน้ำแม่น้ำมูล

ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีผ่านมาแล้ว บนเขาใหญ่นี้มีบ้านเรือนราษฎรอยู่หลายหลัง แต่ทางการเห็นว่าพวกผู้ร้ายทางปากช่อง นครราชสีมา ผู้ร้ายจากนครนายก ปราจีนบุรีและกบินทร์บุรี มักจะหนีเจ้าพนักงานขึ้นไปอาศัยอยู่ตามบ้านบนเขานี้ จนกลายเป็นที่ซ่องสุมผู้ร้าย ทางราชการจึงได้ออกคำสั่งไล่ผู้ที่อยู่บนเขานี้ ให้อพยพย้ายลงไปอยู่ทางตีนเขาท่ามะปราง ท่าช้าง หมูสีและอีซ่อมจนหมด บนเขาใหญ่เมื่อไม่มีคนไปรบกวนจึงกลับอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ใหญ่น้อยชุกชมมากขึ้นอีกครั้ง

เมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง ข้าพเจ้าได้พยายามขึ้นไปบนเขาใหญ่นี้ครั้งหนึ่ง เพื่อเก็บพันธุ์สัตว์และนกต่างๆ เอามาสตั๊ฟเพื่อเข้าพิพิธภัณฑ์ต่อไป วันหนึ่งตอนเช้าตรู่ในขณะที่ข้าพเจ้านั่งส่องกล้องชมกวางและอีเก้ง ซึ่งออกมาหากินหญ้าระบัดอยู่ตามชายทุ่งซึ่งกว้างไปสุดลูกหูลูกตา เห็นกวางป่าตัวหนึ่งกับอีเก้งสองตัวกำลังเดินเลาะเล็มหญ้าระบัดอยู่ชายทุ่ง เรามองเห็นได้แต่เพียงรางๆ เพราะหมอกยามหนาวกำลังลงปกคลุมยอกเขาใหญ่อยู่อย่างหนาทึบ เรามีอาหารกินอย่างสมบูรณ์อยู่แล้วที่ในเต็นท์ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงไม่สนใจที่จะยิงอะไรๆ อีก ในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังเพลิดเพลินอยู่กับการดูภาพกวางและอีเก้งอยู่นี้ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงปืนดังขึ้นทางทิศตะวันออกของเต็นท์ที่เราอยู่ เสียงปืนดังขึ้น 3-4 นัดซ้อนๆ กัน แล้วจึงได้ยินเสียงฝูงช้างร้องลั่นขึ้น และได้ยินเสียงไม้ไร่หักโผงผาง แสดงว่าโขลงช้างเหล่านั้นกำลังวิ่งหลบลี้ภัยหนีปืนด้วยอารามตกใจ พอเสียงร้องของช้างป่าสงบลง ข้าพเจ้าก็ชวนพรานเปกคนนำทางของข้าพเจ้า "เฮ้ย ตาเปก ไปดูกันหน่อยเถอะเว้ย ใครพวกไหนหนอขึ้นมายิงช้างถึงบนนี้"

เราเดินมาได้หน่อยก็พ้นทุ่งแล้วเข้าดง ดงในแถบนี้เป็นป่าสูงมาก ฉะนั้นบนพื้นดินตามใต้ต้นไม้จึงไม่ค่อยรกหนักหนา บางตอนก็เป็นพุ่มกอหนามหวายรกๆ หน่อย บางตอนก็โล่งเตียนเห็นอะไรได้ไกลๆ

เดินมาไม่ช้าเราก็ได้ยินเสียงคนพูดกัน พอเราเข้าไปใกล้ พวกเหล่านั้นรู้ว่าคนแปลกหน้ามาก็ทำท่าจะหนี "เฮ้ย ตำรวจมาหนีกันเถอะโว๊ย" แต่พรานเปกรีบตะโกนบอกไปเสียก่อนว่า

"เฮ้ย ข้าเองเว้ย อ้ายมี" พวก 3-4 คนนั้นจึงหยุดและหันมาดู

"อ้าว นั่นใครมากับพี่เปกเล่านั่น"

"อ้อ นี่หมอบุญส่งเขามาเที่ยวป่า ไม่ใช่พวกตำรวจหรอกเอ็ง" พรานเปกว่า "เออ เมื่อตะกี๊นี้เอ็งยิงอะไรกันวะ เสียงยิงตั้งหลายที"

พวก 3-4 คนเหล่านั้นจึงเดินกลับมาที่เดิม แล้วก็ชี้ไปยังร่างสัตว์ตัวหนึ่งสีดำๆ นอนตายตะแคงนิ่งอยู่ข้างพุ่มไม้ ครั้งแรกข้าพเจ้านึกว่าเป็นกระทิง แต่เมื่อเดินเข้าไปดูจนใกล้ จึงรู้ว่าเป็นลูกช้างตัวโตสักขนาดควายบ้านเราดีๆ นี่เอง

"เอ๊ะ นี่มันลูกช้างนี่ ไปยิงมันทำไมเล่า" ข้าพเจ้าถาม

"ยิงเอาเนื้อครับ ยิงลูกช้างตัวเล็กๆ ตายง่ายดี" พวกนั้นตอบ

"พวกเรากินเนื้อช้างกันด้วยเรอะ" ข้าพเจ้าถาม

"ก็กินกันบ้าง แต่นึกว่าจะทำเค็มเอาไปขายทางปากช่อง" พวกนั้นว่า

"เอาไปถึงทางปากช่อง ก็ขึ้นกิโลเป็นเนื้อควายเค็มไปเลย" พรานเปกว่า ข้าพเจ้ายืนเศร้า นี่พวกเราคนไทยถึงกับยิงช้างเอาเนื้อขายกันแล้วรึเนี่ย

"กวาง อีเก้ง หมูป่าก็ยังมี ทำไมไม่ยิง ทำไมต้องมายิงช้างเล่า"

"พวกนั้นเนื้อน้อยนัก" พวกนั้นตอบ

"กระทิงตัวใหญ่ๆ เนื้อมากๆ ก็ยังมีนี่ ทำไมไม่ยิง ทำไมจึงต้องมายิงช้างเล่า"

"กระทิงมันดุนักยิงยากนัก ยิงช้างง่ายกว่า"

ข้าพเจ้ายืนพิงโคนต้นยางใหญ่ดูพวกนั้นเตรียมมีด เตรียมพร้าออกมาจะเชือดเนื้อเถือหนังลูกช้างน้อยผู้น่าสงสาร เหลียวไปดูลูกช้างน้อยนั่นแล้วให้รู้สึกสังเวชใจเสียเหลือเกิน ช้างป่ามีกฎหมายห้ามใครยิงหรือฆ่าฟัน แต่การมีกฎหมายแต่ไม่มีเจ้าพนักงานเอาใจใส่ดูแลโดยเฉพาะ กฎหมายนั้นก็กลายเป็นกฎหมายที่ไร้ประโยชน์ หันมานึกถึง พ.ร.บ. คุ้มครองสัตว์ซึ่งเรากำลังพยายามขอร้องให้รัฐบาลออกแล้วก็พาให้วิตกว่า การออก พ.ร.บ. นั้นจะออกเมื่อไรก็ได้ แต่ถ้าเราไม่มีงบประมาณสำหรับรักษา พ.ร.บ. นั้นๆ ตามสมควร พ.ร.บ. นั้นจะมีประโยชน์สำเร็จดังความประสงค์ได้อย่างไร

ช้างเนื้อเค็ม หน้า [ 1 ] [ 2 ]

กลับสารบัญ เรื่องเล่าจากเขาใหญ่